De komende twee maanden gaat suikermaisteler en Hereford-vleesveehouder Hermans de schoolbanken weer in. Op de Universiteit Maastricht wil de Kesselse ondernemer voor ogen krijgen hoe het bedrijf er over tien jaar voor moet staan. Die strategische sessies hield hij tien jaar geleden ook, blijkbaar met succes, dus de tijd is weer rijp. "Eigenlijk zou iedereen dat moeten doen", zegt hij vanachter het stuur van zijn Landrover, op weg naar zijn geliefde Hereford-koeien.

"Investeer in jezelf. Dat toekomstplaatje is zo belangrijk. Iedereen vraagt altijd direct wat iets op korte termijn oplevert, maar je moet verder kijken dan dat. De aanstaande vijf jaar voorzie ik vooral groei. En daarna? Daarvoor ontwikkelen we de komende periode een module."
Zie ook de video's
De koeien staan achter op een natuurterrein, tussen de struiken aan het water. Als Hermans nadert, komen de dieren dichterbij. De stier doet enthousiast zijn werk. "Ze zijn zeer charmant met hun mooie krullen", zegt Hermans over het rustige ras.

Het grootste deel van zijn kudde, 120 van de 140 Hereford-koeien, houdt hij in de Duitse Eifel-regio. Daar kocht hij anderhalf jaar geleden een bedrijf. De voormalige eigenaar zorgt voor de dieren. "We hebben dezelfde bloedgroep, dat werkt heel goed." Hermans week uit naar deze streek omdat de gronddruk er lager is dan in Nederland. "Hier bemoeit iedereen zich met de grondmarkt. Het is daardoor moeilijk om gestructureerd vee op natuurgrond te laten grazen. Maar op die grond gedijen ze het best."

De afstand van 170 kilometer is prima te overbruggen over de Duitse snelweg. En de extremere weersomstandigheden interesseren de dieren niet. "Ze lopen jaarrond buiten. Soms sneeuwen ze in een nacht gewoonweg in. 's Ochtends schudden ze zich eens uit en dan gaan ze hun normale gang. Ze hebben een dikke vetlaag en een flinke vacht."

Hermans heeft grote uitbreidingsplannen. "Ik wil groeien naar vier- tot vijfhonderd dieren. Dan bedien je nog steeds een klein deel van de markt. Het moet immers wel leuk blijven. We bevinden ons in het topsegment vlees. Laat dat maar een beetje schaars zijn."

Op termijn wil De Limburger ook in Duitsland het vlees afzetten, maar dat duurt nog even. "Er zit zeker afzetpotentie, mensen die willen betalen voor goed vlees. We hebben echter nog zeker drie jaar nodig om alles gestroomlijnd te krijgen. Het opfokken van de kudde vraagt ook tijd."

De eerste aanwinst komt binnenkort. Van het prijzengeld van Agrarisch Ondernemer schaft hij op 7 mei een topstier aan op een veiling in Schotland. "Dat had ik hiervoor nog niet in de planning, omdat een stier duur is." Hij heeft zichtbaar zin in de aankoop. "Daar staan echt mooie stieren. Met de nieuwe kunnen we drie jaar vooruit."

Zijn vrouw Judith van Hagen is steun en toeverlaat. Samen hebben ze twee dochters, Lotte van vier - die bananen eet alsof ze aan een maiskolf knabbelt - en Lara van anderhalf. Hoewel Van Hagen haar eigen bedrijf runt, heeft ze ook een belangrijke functie in Hermans' onderneming. "Ze tempert mij, in de goede zin des woords. Als ik een kans zie, denk ik: gáán. Zij drukt me op het hart er nog even over na te denken."

Van Hagen traint als voormalig profgolfer jong talent. Een heel andere tak van sport. "Daar leer je van door met elkaar te sparren over het ondernemerschap. Ook zorgt ze voor balans in ons gezin. Ik wil niet de papa zijn die op zondag het vlees snijdt. Ik wil elke dag het vlees snijden."
Door een gepaste structuur is Giel Hermans er in de ochtendspits thuis altijd bij en zit hij ook tussen de middag en 's avonds meestal met het gezin aan tafel. Een rustig moment zonder telefoon, ook dat hoort voor Hermans bij het ondernemerschap.

Delegeren zorgt voor rust en overzicht. "Mijn bedrijf heeft twee takken; mais en vee. Dat kan onoverzichtelijk worden. Daarom heb ik een bedrijfsleider aangetrokken die alle handel voor zijn rekening neemt. Een andere medewerker verzorgt het werk op het land. Zo heb ik het hoofd vrij om richting aan te geven, mensen aan te sturen en de strategie te beheren. De juiste man op de juiste plek. Heel belangrijk."

De suikermais wordt dezer dagen gezaaid. Voor volgend seizoen acht hij een groei van 10 procent mogelijk. "We werken aan nieuwe projecten, gericht op gemak en gezondheid. Kant-en-klare magnetronmais bijvoorbeeld. Maislollies. Gesneden mais. Ik denk dat het wel aanslaat."
Volgens Hermans is er zeker nog markt te winnen in zijn afzetgebieden Nederland, België en Scandinavië. "Want zeg nou zelf: wie eet er nou mais? En het smaakt zo lekker bij een biefstuk met frites... We zijn klaar voor elke groei, maar bouwen het langzaam op. De markt moet het aankunnen."

Zelf geniet hij regelmatig van zijn eigen rundvleesproducten. "Maar we eten ook graag een stukje varkensvlees, anders gaan we nog loeien."